Δεοντολογία Διαιτολογικής Μονάδας

Ο διαιτολόγος θα πρέπει να κερδίζει την εμπιστοσύνη των πελατών του με την εμφάνισή του, την πειθώ του, την εμπειρία του, τις γνώσεις του αλλά και με τη θέση που κατέχει στην ευρύτερη επιστημονική κοινότητα.

Έρευνες, μελέτες, εισηγήσεις σε συνέδρια, εργασίες και συμμετοχή στο γενικότερο διατροφικό γίγνεσθαι, εμπλουτίζουν το βιογραφικό του σημείωμα και τον καθιστούν στιβαρό στον επιστημονικό και επιχειρηματικό χώρο.

Η υπομονή, επιμονή και κατανόηση αποτελούν τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, που πρέπει να διαθέτει ένας νέος επιστήμονας προκειμένου να καθιερωθεί και να επιτύχει τόσο στο επιστημονικό πεδίο της διατροφής και διαιτολογίας, όσο και στον ευρύτερο επαγγελματικό στίβο.

Ο διαρκώς αυξανόμενος ανταγωνισμός περιλαμβάνει, είναι αλήθεια χωρίς επιτυχία τα τελευταία χρόνια, διάφορες «προτάσεις». Έτσι, τα επιπλέον προσόντα που πρέπει να διαθέτει κάποιος που επιθυμεί να ξεχωρίσει ως διαιτολόγος, πέρα από τις απαραίτητες σπουδές, περιλαμβάνονται η επιμόρφωση, η διαρκής εκπαίδευση, η φυσική αντοχή, η κοινωνικότητα, η υπευθυνότητα, η παρατηρητικότητα, η ακρίβεια και η συνέπεια. Οι οργανωτικές και διοικητικές ικανότητες, θεωρούνται επίσης απαραίτητο προσόν.

Το περιβάλλον στο οποίο απασχολείται ο διαιτολόγος θα πρέπει να είναι ιδιαίτερα προσεγμένο, καθαρό, να έχει ζωντανά χρώματα και έντονη την παρουσία των τροφίμων και της υγιεινής διατροφής (π.χ. εικόνες τροφίμων, πυραμίδα διατροφής, προπλάσματα τροφίμων).

Το κάπνισμα στους χώρους της διαιτολογικής μονάδας απαγορεύεται και ο επισκέπτης θα πρέπει να παραπέμπεται και να μυείται στην ιδέα της σωστής διατροφής μέσω της παρουσίας διατροφικών πληροφοριακών εντύπων στους χώρους υποδοχής.

Το αντίτιμο των επισκέψεων ή ο οικονομικός διακανονισμός με τον πελάτη θα πρέπει να είναι σαφή έτσι ώστε να μη δίνουν περιθώρια παρανοήσεων, διαπραγματεύσεων ή πλημμελών καταβολών, που σε κάθε περίπτωση θα έβλαπταν το κύρος του επιστήμονα διαιτολόγου απέναντι στον πελάτη του.

Συμπερασματικά, ο σημερινός άνθρωπος βομβαρδίζεται από δύο αντιφατικά πράγματα: από τη μία πλευρά είναι το αδύνατο σώμα και η ευεξία, και από την άλλη η αφθονία, συχνά, ακατάλληλης τροφής. Από τη μία πλευρά ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι ασχολούνται με τη διατροφή τους και από την άλλη παρατηρείται ραγδαία αύξηση του φαινομένου της παχυσαρκίας.

Στο κομβικό σημείο που συναντιούνται οι δύο αυτές αντιφατικές καταστάσεις παρεμβαίνει σήμερα ο ιδιώτης επιστήμονας διαιτολόγος – διατροφολόγος, ο οποίος με τις γνώσεις και την εμπειρία του προσπαθεί να προάγει την πρώτη σε βάρος της δεύτερης. Η επιτυχής έκβαση της προσπάθειας αυτής προσδίδει πολλαπλά οφέλη στην κοινότητα και φυσικά στον ίδιο. Ωστόσο, στην περίπτωση του επιστήμονα ιδιώτη διαιτολόγου – διατροφολόγου δεν θα πρέπει να αποτελούν την πρωταρχική του επιδίωξη…

Τα οικονομικά κέρδη δεν πρέπει να είναι ο αυτοσκοπός αλλά το αποτέλεσμα μίας μακρόχρονης, συνεπούς και καταξιωμένης επιστημονικής παρουσίας.